τίκ τάκ

καινούρια χρονιά. και; άλλαξε μήπως κάτι ; άσε τους να προχωράνε αυτοί με τα ρολόγια τους, να χρησιμοποιούν στην ψυχολογία τους τη μονάδα μέτρησης που έχει δημιουργηθεί για την ευκολία μας σε ορισμένα θέματα..πολλοί αυτό βάζουν πάνω απ'όλα...και αν ο καθένας προχωρούσε με άλλο χρόνο ; ίσως κάποιες φορές να ήτανε καλύτερα τα πράματα.και η ζωή βέβαια χρόνος είναι αλλά δε χρειάζεται να ζούμε ως δούλοι αυτού. Πώς έχει γίνει έτσι ο κόσμος ; και εμείς μαζί .. να ζούσαμε όπως ήταν όλα και όπως τα νιώθαμε απλώς να περιμέναμε τη στιγμή του θανάτου υπολογίζοντας μόνο τα χρόνια και τις εμπειρίες κάθε μορφής ,που κουβαλούσε το μυαλό. όλα πρέπει να προγραμματίζονται σύμφωνα με αυτόν . αυτό καταστρέφει πολλά. οτιδήποτε φεύγει δεν πρόκειται να το ξαναζήσουμε ποτέ.δε γυρίζει πίσω ο χρόνος . και αν βγει κάποτε αυτή η μηχανή η μαγική; μάλλον θα τη χρησιμοποιήσουν οι πλούσιοι εξουσιαστές για να καλύψουν λάθη τους ώστε να ικανοποιήσουν και πάλι, τα συμφέροντά τους..

Γαλήνη

Το χαμόγελο της γαλήνης κυβερνάει το πρόσωπό μου ξαφνικά . Είναι ειρηνικό , άγνωστης προέλευσης . Ξαφνικά.. δεν ήρθε τίποτα μόνο του.Εγώ βγήκα στην επιφάνεια μετά από ένα οδυνηρό ταξίδι στα στα βαθύτερα βάθη της θάλασσας . Έμαθα , πόνεσα , χάθηκα , γέλασα με την κατάντια μου και πάνω απ'όλα , φοβήθηκα για το μέλλον μου . Όλα αυτά,πλέον μοιάζουν όμορφα στα μάτια μου . Και τώρα που σε κοιτάζω να χάνεσαι πίσω από τα βουνά και τις άσχημες πολυκατοικίες της Αθήνας σε ευχαριστώ , γιατί πολύ απλά δεν ξέρω σε ποιόν άλλο οφείλω αυτή την ευτυχία...

Κενό

Ίσως μετά από τόσο καιρό να έπρεπε να έχουν αλλάξει πολλά. Πολλές καταστάσεις , συνήθειες . Τίποτα όμως δε θέλησε να γίνει καλύτερο ή μήπως εγώ δε θέλησα να το αλλάξω ή προσπάθησα και δεν τα κατάφερα;Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι . Δε με νοιάζει . Δε με νοιάζει τίποτα πλέον .Αυτή η κατάσταση είναι εθιστική . Μου αρέσει ενώ συγχρόνως τη μισώ . Χρειάζομαι την όρεξή μου πίσω. Την όρεξη να ζήσω...

Δες, κλαίω

Αθήνα. Τέλος η φύση,αργότερα πάλι. Χιλιάδες άνθρωποι μου φούσκωσαν το κεφάλι με ευχάριστες αναμνήσεις,ιστορίες,ελπίδες, στενοχώριες και πολύ μεγάλες απογοητεύσεις .Υπέροχα ήταν,αν εξαιρέσεις την έντονη αυτή απουσία αδιαφορίας όλων και την ακόμη μεγαλύτερη,δικιά σου. Φύση,νερό και βουνό,παρέα,βιβλία,μουσική,ζωγραφική! όλα όμορφα γύρω μου,ο χρόνος είχε σταματήσει να με νοιάζει .Και αυτή η γλυκιά μελαγχολία της αλλαγής περιβάλλοντος , αυτή η σύντομη επιφανειακή κατάθλιψη.Παίρνεις το δρόμο του γυρισμού,καυτά δάκρυα κυλούν στο μελαγχολικό σου πρόσωπο,μουσική,ανοιχτό ραδιόφωνο,αυγουστιάτικα τραγούδια,τρομαχτικά χαρούμενες φωνές σου εύχονται καλό μήνα και εσυ τρομοκρατημένος προσπαθείς με κάθε τρόπο να κρατάς όλες αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις.Δεν ξέρεις για τί να πρωτοκλάψεις και αν κλάψεις δε βρίσκεις κάν το λόγο.Και τώρα εδώ στην αυγουστιάτικη,μοναχική αθήνα,ερημωμένη και άσχημη.Πάει πια,θα αργίεις να κλάψεις με λιγμούς μέσα στη θάλασσα,να τραγουδήσεις το λυπητερό τραγούδι των γοργόνων , να ζήσεις κανονικά,να μη σε νοιάζουν τα λεφτά!το μόνο που μένει είναι οι γλυκές ,λυπητερές και άλλες οδυνηρές αναμνήσεις.και μέσα από το σκοτινό μου δωμάτιο κάποια φωνή ψιθυρίζει<<Καλωσήρθες και πάλι στη βαθυά μοναξιά...>>

In love with a memory

Πώς ξεγελάστηκα έτσι;Πώς κατάφερε να μου αλλάξει όνειρα και επιθυμίες σε 2 μέρες μόνο;Ακούγεται αστείο...δεν το'χα σκεφτεί ποτέ έτσι.Σε 2 μέρες άλλαξε πορεία η ζωή μου.Κι αν δεν ξαναδώ ποτέ αυτο το αγγελικό πρόσωπο θα στεναχωρηθώ όμως αν το καλοσκεφτώ δεν είμαι ερωτευμένη με αυτόν,αλλά με την ανάμνησή του.Πεθαίνω όμως να ζήσω και άλλες ιστορίες μαζί του...να μου μιλήσει.το έχω ανάγκη όσο τίποτε άλλο.Ίσως αυτό που νοιώθω είναι κάτι ψεύτικο.Η σκέψη του μου προκαλεί κατά έναν περίεργο τρόπο φόβο.πολύπλοκα συναισθήματα αλλά συγχρόνως υπέροχα..τόσο υπέροχα που ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα αν δεν τον ξαναδώ.Εγώ δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα.Ας γίνει τυχαία ό,τι πρέπει να γινει...Εγώ πάντα θα τον βλέπω ως μεγάλο δάσκαλο της ζωής μου.

Τρύπες - Γιορτή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή...

και τώρα..διακοπές!

οι διακοπές αυτό το χρόνο θα είναι σίγουρα περίεργες ... σε άλλους θα αρέσουν και σε άλλους όχι,αν και αυτό γίνεται κάθε χρόνο...το θέμα όμως είναι αυτή η κουραστική η κρίση...που εμπλέκεται με τα πάντα! οι περασμένες διακοπές για εμένα ήταν τρομαχτικά υπέροχες όμως μου κόστισαν τον υπολοιπο χρόνο...η αλήθεια είναι ότι ανυπομονώ να φύγω ,να γλιτώσω απ'την αθήνα αλλά αυτό θα γίνει σε ένα μήνα..μέχρι τότε θα απολαύσω τον ύπνο , το χρόνο μου για να δω ταινίες και να ακούσω μουσική, τη ζωγραφική , τα βιβλία , τα φεστιβάλ που είναι από τα ελάχιστα θετικά της αθήνας ,και γενικά αυτή την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας(αν και απόλυτη ελευθερία δε γίνεται να αποκτήσει ποτέ κανείς σε μία τέτοια πόλη!). Νιώθω πραγματικά απαίσια για αυτούς που θα περάσουν όλο το καλοκαίρι στην αθήνα αν και σε κάποιους ίσως αρέσει αυτο...θα ήθελα τόσο πολύ να έμενα στην εξοχή...μακριά από αυτό το τερατούργημα,την αθήνα...που είμαι καταδικασμένη να βιώσω μέχρι τα 18 μου...δε θα με ένοιαζαν καθόλου οι πολυτέλειες,τα μαγαζιά,το internet ή οι φίλοι που έχω...(είμαι άτυχη στις φιλίες που έχω κοντά μου...αλλά υπερβολικά τυχερή σε αυτές που έχω μακριά μου) θα 'θελα να είχα μία τελείως μοναχική ζωή και να μοιραζόμουν πράγματα μόνο όποτε είχα πραγματική ανάγκη! με έχουν κουράσει όλοι εδώ...με τη μάνα μου και την αδερφή μου έχω βαρεθεί να τσακώνομαι σε κατάσταση εξάντλησης ! το μόνο που ζητώ είναι ένας κόσμος χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου...τη φυσική μορφή των πάντων,δηλαδή την αλήθεια.η αλήθεια μπορεί να παρομοιαστεί με τη φύση, είναι η λέξη που την εκφράζει...δηλαδή το ψέμα καταστρέφει τη φύση...για αυτό είναι ο κύριος λόγος της εξαφάνιστής της...αν το καλοσκεφτείς όλα τα κακά που κάνει ο άνθρωπος αρχίζουν από το ψέμα...το ψέμα καταστρέφει ολοκληρωτικά τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου...το ψέμα χρειάζεται επεξεργασία για να δημιουργηθεί... δημιουργείται από τον άνθρωπο,από τη σκέψη του η οποία χτίζεται από τη στιγμή που γεννιέται από τα πράγματα που συμβαίνουν και τους ανθρώπους που υπάρχουν γύρω του...όμως,όλο αυτό από τί έχει δημιουργηθει?(απο τις διακοπές πήγα στη δημιουργία του κόσμου :P)είναι ίσως το πιο μεγάλο ερώτημα που βασανίζει τους ανθρώπους.Όμως, όπως έχω διαβάσει στο βιβλίο: sophie's world (όπου ένας φιλόσοφος στέλνει μυστικά γράμματα σε μία 15χρονη κοπέλα κάνοντάς της μαθήματα για την ιστορία της φιλοσοφίας)ας υποθέσουμε οτι παρακολουθούμε κάποιο ταχυδακτυλουργό:δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς γίνεται αυτό που βλέπουμε,δε μπορούμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατό.Κι ύστερα αναρωτιόμαστε : πώς μπόρεσε ο ταχιδακτυλουργός να μεταμορφώσει δυο μεταξωτά μαντίλια σ'ένα ζωντανό λαγουδάκι?πολλοί άνθρωποι απορούν με τον κόσμο, όπως απορούν και με το λαγουδάκι που ο ταχυδακτυλουργός τραβάει μέσα από ένα άδειο ημίψηλο.Όσον αφορά το λαγουδάκι , ξέρουμε ότι ο ταχυδακτυλουργός έχει καταφέρει να μας ξεγελάσειμπροστά στα μάτια μας.Όταν όμως μιλάμε για τον κόσμο , τότε τα πράγματα αλλάζουν.Ξέρουμε ότι ο κόσμος δεν είναι ψεύτικος , ξέρουμε ότι δε μας γελούν τα μάτια μας. Περπατάμε πάνω στη γη , είμαστε κι εμείς ένα κομμάτι αυτού του κόσμου.Αν το καλοσκεφτείς,εμείς είμαστε το άσπρο λαγουδάκι που βγαίνει μέσα από το άδειο καπέλο.Η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και στο λευκό λαγουδάκι είναι πως αυτό δεν ξέρει ότι παίρνει μέρος σε κάποιο μαγικό κόλπο.Μ'εμάς είναι αλλιώς.Εμείς πιστεύουμε ότι συμμετέχουμε σε κάτι μυστηριώδες και πολύ θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας πώς και γιατί.Όσο για το άσπρο λαγουδάκι καλύτερα να το παρομοιάσουμε με το σύμπαν ολόκληρο.Εμείς που ζούμε πάνω στη γη είμαστε οι μικροί ψύλλοι , που ζουν τρυπωμένοιβαθιά μέσα στο τρίχωμά του .Οι φιλόσοφοι όμως , πιασμένοι στις λεπτές τριχούλες ,πασχίζουν να σκαρφαλώσουν και να βγούν στο φως για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τον ταχυδακτυλουργό...(αυτο εμπλέκεται με τα ερωτήματα γιατί το βιβλίο πριν αναφέρει ότι οι φιλόσοφοι για να λέγονται φιλόσοφοι πρέπει να έχουν ερωτήματα).